If everyone cared - Nickelback

If everyone cared…
and nobody cried.

If everyone loved…
and nobody lied.

If everyone shared…
and swallowed their pride.

Then we'd see the day…
when nobody died.

…and as we lie beneath the stars,
we realize how small we are.
If they could love like you and me,
imagine what the world could be…

* Lyrics from the song:
If everyone cared - Nickelback

Πάντα, ποτέ και καθόλου ...!

Μπορούμε να σταματήσουμε να χρησιμοποιούμε επιρρήματα όπως: πάντα, ποτέ και καθόλου στις σχέσεις μας;

Για πάντα μαζί!
Θα σ' αγαπώ για πάντα!
Θα σ' αγαπώ για πάντα παρότι εσύ ποτέ δεν μου δίνεις καθόλου σημασία!
Δεν μου δίνεις καθόλου σημασία!
Δικός σου για πάντα!
Ποτέ!

Περιέχει ειρωνεία και ψέμα, μάλλον είναι λίγο από ζήλια, λίγο από εγωισμό και μια μεγάλη δόση αδυναμίας σε πνευματικό και ψυχικό επίπεδο τη δεδομένη στιγμή.
Σκεφτείτε το εξής: πόσες φορές πληγώθηκα αλλά κυρίως πόσες φορές πλήγωσα με αυτές τις λέξεις!
Έλεος πια!

Ερωτικό προαίσθημα...

Πιστεύω πως όλοι λίγο πολύ έχουμε νιώσει αυτό το συναίσθημα...
Όταν ξαπλώνεις στο κρεβάτι με την κοπελιά σου -ή τον καλό σου αντίστοιχα-,δεν σε πιάνει ο ύπνος μόνο και μόνο επειδή έχεις δίπλα σου τον άνθρωπο που αγαπάς...
Και νιώθεις αυτό το κάτι...
Αυτό που δεν μπορεί να περιγραφεί με λόγια, κι όμως είναι αυτό που γεμίσει ευτυχία την καρδιά σου...
Η κοπελιά σου κοιμάται κι εσύ κάθεσαι έτσι απλά και την κοιτάζεις...
Χωρίς να μπορείς να σκεφτείς, χωρίς να καταβαίνεις τι σου γίνεται...
Απλά να πιστεύεις ότι δίπλα σου κοιμάται ένας άγγελος...

Χθες διάβαζα ένα ποίημα του Χόρχε Λουίς Μπόρχες και αναφέρεται ακριβώς σε αυτή την στιγμή...
Ειλικρινά μου έφερε στο μυαλό τόσα πολλά...

" Ούτε κι αν νιώθω τόσο δικό μου αυτό το φωτεινό, σα γιορτή, μετωπό σου
ούτε κι αν συνηθίσω το κορμί σου, ακόμα μυστηριακό και σιωπηλό, ακόμα κοριτσίστικο,
ούτε την αδιάκοπη πορεία της ζωής σου, που μια γίνεται λόγια, μια σιωπές,
τίποτα πιο αινιγματικό δε θα μπορέσεις να μου δώσεις
πέρ' απ' το να κοιτάζω τον ύπνο σου
τυλιγμένο μες την αγρύπνια των χεριών μου.
Σαν από θαύμα ξαναγίνεσαι παρθένα, από την αθωωτική αγνότητα του ύπνου
αμέριμνη, λαμποκοπώντας σα μια χαρούμενη στιγμή που τη διαλέγει η ίδια η μνήμη,
να μου χαρίσεις τούτο τ' ακρογιάλι της ζωής σου, π' ούτε κι εσύ η ίδια ακόμα δεν το ξέρεις.
Θα ξεχυθώ μες στη γαλήνη σου
να εξερευνήσω αυτήν εδώ την πιο απόμακρη ακτή του εαυτού σου
κι ίσως σε δω, πρώτη φορά,
έτσι όπως θα πρέπει να σε βλέπει ο Θεός,
με γκρεμισμένο το μύθο του Χρόνου, δίχως τον έρωτα, χωρίς εμένα."
Χόρχε Λουίς Μπόρχες

Προσωπικά με άγγιξε ιδιαίτερα...
Άραγε πόσους ακόμα...

oneirofermenos

Αδελφή Ψυχή

H έννοια της αδελφής ψυχής, με τα ατελή «μισά» που θα συμπληρωθούν από έναν άλλο άνθρωπο, προήλθε από τους Πλατωνικούς φιλοσόφους.
Στο «Συμπόσιο» του Πλάτωνα αναφέρεται και ο σχετικός μύθος που τον διηγείται ο Aριστοφάνης.
Σύμφωνα με αυτόν, ο άνθρωπος αρχικά ήταν ένα πλάσμα που θύμιζε σιαμαία δίδυμα με τέσσερα πόδια, τέσσερα χέρια και δυο κεφάλια, που κοιτούσαν προς αντίθετες κατευθύνσεις.
Tα πλάσματα αυτά ανήκαν σε τρία φύλα: ήταν αρσενικά/αρσενικά (που προέρχονταν από τον ήλιο), θηλυκά/θηλυκά (σεληνιακής προέλευσης) και αρσενικά/θηλυκά (αυτά που προέρχονταν από τη γη).
Ήταν πλάσματα που δεν γνώριζαν το σαρκικό έρωτα και αναπαράγονταν με γονιμοποίηση του εδάφους, ισχυρά και κυρίαρχα. Tόσο που να θεωρηθούν απειλητικά από το Δία, ο οποίος τα διχοτόμησε κάθετα δημιουργώντας τους... γνωστούς ανθρώπους.
Aπό τότε ο καθένας τους αναζητεί απεγνωσμένα το άλλο του κομμάτι για να ξαναβρεί την ολοκλήρωσή του. Aνάλογα με το είδος του ζευγαριού από το οποίο προήλθε, θα αναζητεί σύντροφο του αντίθετου ή του ίδιου με αυτόν φύλου. Όταν τον βρίσκει ή τέλος πάντων έτσι νομίζει, σχηματίζονται τα ζευγάρια.
Aυτή η διήγηση του Πλάτωνα έχει κάπως σατιρικό χαρακτήρα, όμως η μυθολογία της «αδελφής ψυχής» κάπου εκεί βασίζεται.
Στο ότι ο καθένας σε μια άλλη διάσταση ήταν ενωμένος με το άλλο του μισό και τώρα, πάνω στη γη, είναι αναγκασμένος να το ψάχνει.
Παίρνοντας όμως σάρκα και οστά οι ψυχές, ξέχασαν τις υψηλές αλήθειες και πρέπει να τις ξαναβρούν ζώντας δίκαια και καλλιεργώντας την ψυχή τους.
O έρωτας θα τις βοηθήσει σ’ αυτό, αλλά όχι ο έρωτας ο χυδαίος, ο βυθισμένος στα πάθη, αλλά εκείνος ο ευγενής, που εξυψώνει το πνεύμα.
Aν τα καταφέρουν, πεθαίνοντας θα επιστρέψει η κάθε ψυχή στο άστρο της.
Aν όχι, θα μετενσαρκωθούν σε κατώτερες μορφές ύπαρξης, σε ζώα.
Aν και τότε δεν πάψουν να κάνουν το κακό, θα παίρνουν όλο και πιο... δυσμενείς μεταθέσεις από σώμα σε σώμα.

Nα δίνεις τη ψυχή σου

Κοντά σου ανακάλυψα ότι το πιο γλυκό στον έρωτα, δεν είναι ν’ αγαπιέσαι, αλλά ν’ αγαπάς, να δίνεις τη ψυχή σου.

Ρωτάν συνέχεια : Μ’ αγαπάς? Θα μ’ αγαπάς για πάντα? Ορκίσου ότι δεν θα ξαναγαπήσεις μετά από μένα!
Το μόνο που έχουν στο νου τους είναι να παίρνουν. Ασταμάτητα, παθολογικά, δίνοντας σ’ αντάλλαγμα , όσα λιγότερα μπορούν, και συνήθως το μόνο που δεν τους στοιχίζει τίποτα είναι το κορμί τους. Αλλά το σεξ δίχως καρδιά, χωρίς συναίσθημα, δεν αξίζει τίποτα. Είναι άοσμο και άγευστο.
Νοιώθεις παγιδευμένος σε μια τέτοια σχέση , σαν σε ιστό αράχνης. Κι αν αρχικά αισθανθείς κάτι, αυτή η κατακτητική στάση το καταστρέφει.

πηγη: didymina