Αγάπη Για σένα...

<Εσένα περιμένοντας

γέμισα τους κήπους μου

με λευκούς κρίνους

για να βυθίζεις τις κνήμες σου

αυτά τα βράδια τα αργυρά

που η σελήνη ραντίζει με δρόσο

τη φιλντισένια υψωμένη μορφή σου.

Για σένα Αγάπη ετοίμασα τα πάντα

κι αν έμαθα να τραγουδώ τόσο γλυκά

ήταν γιατί στην ίδια τη φωνή μου

ζητούσα να βρώ τα ίχνη των βημάτων σου

ζητούσα να φιλίσω

μονάχα και τη σκόνη του ίσκιου σου

ω Αγάπη.

Αν δεν είχες έρθει Αγάπη

τι θα απαντούσα στο Θεό

όταν μια νύχτα

κάτω απο τους πυρσούς των άστρων

θα με ρωτούσε

πως όργωσα το κόκκινο χώμα

πως ξόδεψα

τους σπόρους των ανθών

που μου εμπιστεύτηκε>;

Γιάννης Ρίτσος.

Ποτέ δεν ξέρεις πότε είναι κοντά σου ο Φύλακας άγγελός σου, γι' αυτό πρέπει να δοκιμάζεις.

Αναρωτιέμαι πόσοι διαβάζουν στ' αλήθεια τα μηνύματά τους. Η ανταπόκρισή σου θα έχει ενδιαφέρον, γι' αυτό δώσε προσοχή σε ότι θα διαβάσεις. Όταν θα έχεις τελειώσει, θα ξέρεις το λόγο που σου στάλθηκε.

Οι άνθρωποι έρχονται στη ζωή μας είτε για κάποιο λόγο, είτε για ορισμένο χρόνο, είτε για πάντα. Όταν ξέρεις αυτό, ξέρεις και τι να κάνεις για τον κάθε άνθρωπο.

Όταν κάποιος είναι στη ζωή μας για κάποιο λόγο, συνήθως απαντά σε μία ανάγκη μας που με κάποιο τρόπο έχουμε εκφράσει. Έχει έρθει για να μας βοηθήσει σε μια δυσκολία, να παρέχει καθοδήγηση ή υποστήριξη, για να μας συνδράμει φυσικά, συναισθηματικά ή πνευματικά. Μοιάζει θεόσταλτος και είναι. Είναι εκεί για το λόγο ακριβώς που τον χρειαζόμασταν.....
Μετά, χωρίς να κάνουμε κάτι λάθος και ίσως ακόμα σε μια άβολη στιγμή και παρ' ότι μπορεί να πληγωθούμε, η σχέση θα τελειώσει. Κάποιος από τους δύο θα πει ή θα κάνει κάτι που θα βάλει τέλος.
Μπορεί ο άνθρωπος αυτός να πεθάνει.
Μπορεί απλώς να φύγει μακριά μας.
Κάποιες φορές, μπορεί να ενεργήσει με τέτοιον τρόπο που να μας αναγκάσει να πάρουμε θέση.
Αυτό που πρέπει να κατανοήσουμε είναι ότι, η ανάγκη μας βρήκε ανταπόκριση, η επιθυμία μας εκπληρώθηκε, οπότε η δουλειά του ανθρώπου αυτού τελείωσε. Η προσευχή μας πήρε απάντηση και είναι ώρα να προχωρήσουμε.

Όταν κάποιος είναι στη ζωή μας για ορισμένο χρόνο, αυτό σημαίνει ότι ήρθε η ώρα να ωριμάσουμε, να μοιραστούμε και να μάθουμε.
Μπορεί να μας φέρει μια ειρηνική εμπειρία, ή να μας κάνει να γελάμε.
Θα μας μάθει να κάνουμε κάτι που δεν κάναμε ως τώρα και πάντως η παρουσία του θα μας δώσει μεγάλη χαρά.
Παρ' ότι μπήκε στη ζωή μας για ορισμένο χρόνο, το έργο του ήταν σπουδαίο.

Όταν κάποιος είναι στη ζωή μας για πάντα, μας διδάσκει μαθήματα ζωής. Θα μας διδάξει αυτά, πάνω στα οποία πρέπει να χτίσουμε στέρεα συναισθηματικά θεμέλια.
Η δουλειά μας είναι να δεχτούμε το μάθημα, να αγαπήσουμε τον άνθρωπο αυτό και να εφαρμόσουμε όσα μάθαμε στη σχέση μας μαζί του, σε όλες τις σχέσεις και όλα τα πεδία της ζωής μας.

Λένε ότι, η αγάπη είναι τυφλή, αλλά η φιλία διαισθητική.

Είτε είναι για κάποιο λόγο, είτε για κάποιο χρόνο, είτε για μια ζωή, σ' ευχαριστώ που μου έδωσες την ευκαιρία αυτής της εμπειρίας.

Σ' ευχαριστώ που είσαι μέρος της ζωής μου.

Οι άγγελοι υπάρχουν, αλλά μερικές φορές δεν έχουν φτερά κι έτσι τους ονομάζουμε φίλους.

Τα πιο πολύτιμα πράγματα στη ζωή δεν μπορείς να τα χτίσεις με το χέρι, ούτε να τα αγοράσεις.

1) Να βλέπεις...
2) Να ακούς...
3) Να αγγίζεις...
4) Να γεύεσαι...
5) Να αισθάνεσαι...
6) Να γελάς...
7) Να αγαπάς...

ΔΙΑΛΕΞΕ ΖΩΗ ΟΧΙ ΕΠΙΒΙΩΣΗ!

Ο γιρίνος

Σε μια κοίτη ποταμού, χιλιάδες γυρίνοι κολυμπούσαν χωρίς

να απομακρύνονται από τα γνωστά βραχάκια, τις υδρόβιες πρασινάδες τους

και τα οικία πετραδάκια τους...

Κολυμπούσαν αμέριμνα... στα ίδια νερά... στην ίδια ήσυχη ασφάλεια τους...

Ήξεραν κάθε γωνιά του ρηχού πράσινου κόσμου τους...

Μα δεν γνώριζαν τίποτα για θάλασσες κι ωκεανούς...

Ο κόσμος τους μια κοίτη...

Κάθε φορά που ρεύματα από πηγές άγνωστες σάρωναν την κοίτη του ποταμού,

πιάνονταν απεγνωσμένα και γαντζωνόντουσαν όπου μπορούσαν... σε πέτρες...

σε πρασινάδες... για να μην παρασυρθούν και βρεθούν μακριά από τα νερά τους...

Και είχαν μάθει τόσο καλά την τέχνη αυτή του γαντζώματος από τους προηγούμενους

και τους παλιότερους, που δεν χανόταν κανένα...

Αυτό επαναλαμβανόταν επί σειρά ετών... και ετών... και ετών...

Ο μόχθος τους όλος, για να μην παρασυρθούν...

Έναν αγώνα ήξεραν... να αντιστέκονται στο μυστήριο ρεύμα...

Και πριν από αυτούς.. οι πρόγονοι τους.. και πριν από αυτούς... οι δικοί τους πρόγονοι...

Ήρθε μια εποχή που ένας μικρός γυρίνος αναστάτωσε τους υπόλοιπους

και τον ήσυχο τρόπο ζωής τους...

Όλο ρωτούσε όποιον έβρισκε...

«Τι βρίσκεται πέρα από την κοίτη αυτή;»

Και η απάντηση πάντα η ίδια...

«Δεν υπάρχει τίποτα! Μόνο σκοτάδι!»

Μα εκείνο επέμενε...

«Και που χύνονται όλα αυτά τα νερά που σπρώχνουν τα μυστήρια ρεύματα;»

Και η απάντηση πάντα η ίδια...

« Πουθενά δεν πάνε! Εξαφανίζονται στο τέλος της κοίτης!»

Ο μικρός γυρίνος δεν έβρισκε ησυχία...

Πήγε και βρήκε τους μεγαλύτερους γυρίνους,

αυτούς που ήταν σχεδόν έτοιμοι να βγουν στις όχθες... τους σοφότερους...

«Τι υπάρχει πέρα από την κοίτη;»

Κι εκείνοι ανήσυχοι με την περιέργεια του γυρίνου και φοβούμενοι μην τυχόν

και ξεσηκώσει και άλλους και ταραχτεί η ηρεμία της κοίτης, άρχισαν να τον τρομοκρατούν

με ιστορίες για άγνωστα απαίσια πλάσματα που κατασπάραζαν ότι έβρισκαν μπροστά τους...

Μα τίποτα δεν περιόριζε την περίεργη και ανήσυχη φύση του γυρίνου...

Κάτι μέσα του του έλεγε, πως δεν ήταν τα πράγματα όπως του τα εξηγούσαν.

Προσπαθούσε να μάθει την αλήθεια...

Μα κανένας δεν γνώριζε, αφού κανείς δεν πήγε πιο μακριά από την ήσυχη

και γνώριμη κοίτη...

Και ήρθε η μέρα που ένιωσαν οι γυρίνοι να πλησιάζει και πάλι το δυνατό ρεύμα,

που παρέσερνε ότι έπλεε χωρίς να στερεώνεται πουθενά...

Η καρδιά του μικρού γυρίνου έτρεμε...

Σπαρταρούσε το σώμα του...

Τα ρεύματα πλησίασαν... έφτασαν...

Φόβος τύλιξε το μικροσκοπικό γλιστερό κορμάκι...

Γαντζώθηκε σε μια πλατιά πρασινάδα...

«Δεν θα μάθεις ποτέ αν δεν αφεθείς...» άκουσε μια φωνή μέσα του...

Μα δεν τολμούσε να αφεθεί...

« Δεν θα γνωρίσεις ποτέ τον κόσμο....»

Επέμενε η φωνή...

Δάκρυσε ο γυρίνος...

Φοβόταν...

« Θα πεθάνεις κι ο κόσμος σου όλος δεν θα ήταν παρά μια τόση δα κοίτη...»

Και τότε φοβήθηκε περισσότερο ο γυρίνος...

Πώς θα άντεχε να ζήσει τόσο μικρά;

Και ουρλιάζοντας αφέθηκε...

Και καθώς τον έπαιρνε το ρεύμα, του φώναζαν οι άλλοι γυρίνοι

και του άπλωναν τα άκρα τους για να πιαστεί...

Μα εκείνος γελούσε πλέον... και τους φώναζε να ακολουθήσουν...

Σοκαρισμένοι εκείνοι κουνούσαν το κεφάλι και φώναζαν

« Πάει τρελάθηκε ο μικρός! Αφήστε τον να χαθεί!»

Κι ο μικρός γυρίνος απομακρύνθηκε... χάθηκε από τα μάτια τους...

Τα νερά ησύχασαν... η κοίτη επανήλθε στην αρχική της ηρεμία...

Ο καιρός περνούσε...

Που και που μιλούσαν για έναν μικρό γυρίνο που τρελάθηκε

και χάθηκε με τα ρεύματα του ποταμού... μέχρι που ξεχάστηκε τελείως...

Κάπου μακριά... σε μπλε νερά... μέσα σε βυθούς πολύχρωμους... ατελείωτους...

ένας μικρός γυρίνος κολυμπούσε ευτυχισμένος μαζί με αμέτρητα υπέροχα δελφίνια...

Και οι καιροί πέρασαν...

Στην επιφάνεια της θάλασσας κολυμπούσε ήρεμα μια ομάδα δελφινιών...

Το μεγαλύτερο από αυτά, διηγόταν στα μικρότερα μια ιστορία...

Την ιστορία ενός θαρραλέου γυρίνου, που ήρθε από την κοίτη ενός ποταμού...

« Και τώρα ζει ο γυρίνος;» ρώτησε το μικρότερο δελφινάκι...

« Α όχι... ο γυρίνος χάθηκε για πάντα...»

« Αχ ο καημένος!!!» λυπήθηκε το δελφινάκι.

Το μεγαλύτερο γέλασε...

« Μην λυπάσαι... Ο μικρός γυρίνος γνώρισε την θάλασσα... τον ωκεανό...

κολύμπησε μαζί μας... είδε όλα τα χρώματα του βυθού...

γνώρισε πώς ο κόσμος είναι τεράστιος... πλούσιος... γεμάτος ζωή και ομορφιά...

άνοιξε ο νους του... απόκτησε θέληση δυνατή... γνώση... απόκτησε όνειρα...

γονιμοποίησε την ουσία του... έσπειρε νέους κόσμους μέσα του... προετοίμασε νέες μορφές...»

« Ναι αλλά ο γυρίνος πέθανε!» επέμενε το μικρό..

« Ο γυρίνος ναι... μα όχι η ψυχή του... δεν είναι πια γυρίνος... δεν θα είναι ποτέ ξανά...»

εξήγησε το μεγαλύτερο δελφίνι...

« Και τι θα είναι;»

«... Ίσως να είναι φάλαινα...»

Και ακούγοντας αυτό το μικρό δελφινάκι... πήδηξε ενθουσιασμένο...

« Τότε κι εγώ μια μέρα θα ταξιδέψω σε άγνωστα νερά, να γίνω κι εγώ φάλαιναααααα...»

και ξεχύθηκε μπροστά κολυμπώντας....

Το μεγαλύτερο δελφίνι μουρμούρισε γελώντας....

« Θα το κάνεις κι αυτό... μικρέ μου γυρίνε...»

Τα πρέπει...

Ακουσε όλα τα "Δεν πρέπει"

ακουσε τα "Μη"

Άκουσε τα "δεν θα έπρεπε"

Τα "αδύνατον", τα "δεν θα"

Άκουσε τα "ποτέ δεν θα"

Ύστερα άκουσε με πολύ προσεκτικά:

Τα πάντα μπορεί να συμβούν

Οτιδήποτε μπορεί να γίνει.

Όσο μπορείς

Κι αν δεν μπορείς να κάμεις την ζωή σου

όπως την θέλεις,
τούτο προσπάθησε τουλάχιστον
όσο μπορείς: μην την εξευτελίζεις
μες στην πολλή συνάφεια του κόσμου,
μες στες πολλές κινήσεις κι ομιλίες.

Μην την εξευτελίζεις πιαίνοντάς την,
γυρίζοντας συχνά κ' εκθέτοντάς την,
στων σχέσεων και των συναναστροφών
την καθημερινήν ανοησία,
ως που να γίνει σα μιά ξένη φορτική.

Κωνσταντίνος Π. Καβάφης

(Η φωτογραφία είναι από το flann4.wordpress.com)

Αναρτήθηκε από MAXIMUS

Όλα στο maximu(s)m

Το Όσκαρ να το δώσετε σε μένα, γιατί παλεύω με τον καρκίνο εδώ και δέκα χρόνια και θεραπεύτηκα έχοντας τεράστια αποθέματα ψυχικής δύναμης, ακόμα και όταν έχασα κάποια όργανα του σώματός μου και τον άντρα μου γιατί τον είχα κουράσει, όπως μου είπε.

Το Όσκαρ να το δώσετε σε μένα, που επιβιώνω με την πενιχρή μου σύνταξη πληρώνοντας και τα δάνεια για το σπίτι που πήρα στην κόρη μου, αφού ο αρραβωνιαστικός της μου είχε εκμυστηρευτεί ότι δεν θα την παντρευόταν χωρίς προίκα, κάτι που δεν της αποκάλυψα ποτέ.

Το Όσκαρ να το δώσετε σε μένα, γιατί είμαι μια σκληρά εργαζόμενη νοικοκυρά και μητέρα που μεγαλώνω τέσσερα παιδιά κάνοντας τα στραβά μάτια για τις απιστίες του συζύγου, μια και δε φρόντισα να τελειώσω ούτε το γυμνάσιο.

Το Όσκαρ να το δώσετε σε μένα, γιατί αφού δεν με προσλαμβάνουν αλλού, αναγκαστικά ανέχομαι το αφεντικό μου που με θεωρεί απόβρασμα της κοινωνίας μόνο και μόνο επειδή είμαι πρώην χρήστης ναρκωτικών.

Το Όσκαρ να το δώσετε σε μένα, γιατί είμαι μια γριούλα που έδωσε τα πάντα για τα παιδιά της και τώρα που είμαι ανήμπορη και χωρίς πνευματική διαύγεια, με έχουν πετάξει σε ένα γηροκομείο γεμάτο κατσαρίδες και νοσοκόμες που με βρίζουν.

Το Όσκαρ να το δώσετε σε μένα, που έχω να δω τους γονείς μου πολλά χρόνια αφού όταν τους είπα ότι είμαι ομοφυλόφιλος με την εξωφρενική συμπεριφορά τους με έδιωξαν από το σπίτι γιατί δεν ήθελαν να το μάθουν η θεία η Κατίνα και ο κυρ Βαγγέλης ο μπακάλης.

Το Όσκαρ να το δώσετε σε μένα, γιατί όταν χρεοκόπησα με παράτησε η γυναίκα μου φεύγοντας με τον συνέταιρό μου και παίρνοντας την κηδεμονία των δύο παιδιών μας, το αυτοκίνητο και όλα τα έπιπλα. Τώρα είμαι άστεγος.

Το Όσκαρ να το δώσετε σε μένα, γιατί κάθε Χριστούγεννα και Πάσχα ο γιος μου δεν με προσκαλεί στο σπίτι του γιατί ντρέπεται που είμαι αμόρφωτος, ενώ εγώ έδωσα μέχρι και το εφάπαξ μου για να πληρώσω το μεταπτυχιακό του.

Και τέλος
τα Όσκαρ να τα δώσετε σε
όλους εμάς,
που παρά τα προσωπικά μας προβλήματα
ανεχόμαστε και τα προπετάσματα καπνού για ευημερία

μέσα από τα αυτοαναιρούμενα επιχειρήματα σας

που προσβάλλουν τη συνείδησή μας.

Ανεχόμαστε και τις φρικαλεότητες

και τα σουρεαλιστικά απρόοπτα

της καθημερινότητάς μας,

ενώ ταυτόχρονα πρέπει να είμαστε

και σε διαρκή ετοιμότητα

με το πιστόλι στον κρόταφο

ζώντας τραγελαφικά παγιδευμένοι

στη χώρα του Όποιος προλάβει τον Κύριον είδε.

Αναρτήθηκε από MAXIMUS